Bloed, Zweet en Tranen….(nog 8 competitie-finales te gaan)

Op zaterdagmorgen ga ik vaak wandelen in het bos. Ik neem dan in alle rust de week door en wat me de komende week te wachten staat.
Aangekomen in het bos, ging ik zoals ik het iedere week doe mijn vaste route lopen. Na een 40-tal minuten kom ik langs een bankje en neem daar altijd even plaats om te genieten van het uitzicht over de kleine IJzeren Man. Mijn gedachten gingen over het vennetje en ik werd daar door een klein mannetje aangesproken. Lijkend op een kabouter vroeg hij mij waar ik over dacht. Hij bemerkte dat ik in alle rust aan het denken was over mijn handbalteam, DS1 van Handbal Someren. Ik vertelde deze kleine man wat ik allemaal over mijn team dacht en hij zei dat ik deze gedachte moest koesteren. Ik had hem verteld dat we pas 1 keer hadden verloren en 1 keer gelijk gespeeld hadden en de rest met overtuiging hadden gewonnen. Ik vertelde hem zelfs dat we verder in bekercompetitie waren geraakt dan het vorige seizoen. Deze kleine man waarschuwde me voor de euforie die er in het team zou kunnen komen en ik vertelde hem dat deze groep dat niet heeft en dat ook niet laat zien. Ik moest voor mezelf waken, zei ik de kleine man. Het gaat allemaal zo makkelijk en ik zal deze damesgroep een uitdaging moeten geven. De kabouter zei tegen me dat die uitdaging in de volgende wedstrijd lag. HVW…… Ik bedankte de kleine man, ik gaf hem een hand en liep verder het bos in.

De zondagmiddag:

Vooraf besproken we dat we het team van HV Wanroij gingen vergelijken met het team van vorig seizoen. De dit seizoen aangestelde trainer van HVW heeft het tot team tot ergens begin december 2018 gecoacht. Nu was de trainer van het vorig seizoen (2017-2018) weer actief en dat resulteerde in 3 klinkende overwinningen op rij voor HVW. We waren gewaarschuwd als team zijnde.

Niet dus. Na een aantal minuten spelen stonden we al met 4-1 achter. Niet dat we slecht speelden, maar de ballen gingen er gewoonweg niet in. Pech met schieten hoort ook in het proces en dat weer oppakken is de veerkracht van onze dames 1. Bij 8-8 kregen we een klein beetje vat op HVW. Door snel samenspel en de 2e en 4e fase, die op dat moment geweldig liepen, namen we zelfs een voorsprong(9-11).

We gingen de rust in met 10-11 voorsprong en na wat aanwijzingen en handvatten aangereikt te hebben, begonnen we met het team dat ook de 1e helft geëindigd was met 1 aanpassing en dat was onze keepster. Het enige dat we als kader niet gezegd hadden, was dat we de eerste 12 minuten bijna niet meer zouden scoren……

De tegenstander had deze instelling gelukkig ook, maar dat kwam door het heel erg goede verdedigen van ons hele team. Wat was dat mooi om mee te maken.

De wedstrijd kabbelde door als langzaam sijpelend water door een klein kiertje en we namen op een gegeven moment een voorsprong van drie doelpunten, 14-17. Kat in het bakkie zou je zeggen. Maar HVW krabbelde terug als een kat in het nauw. HVW vond de spaarzame vergissingen in de verdediging en kwam weer terug in de wedstrijd. Er ontstond een spannende fase waar we geen foutjes konden veroorloven. Tegen het einde kwam de klasse weer bovendrijven en liepen we uit naar twee doelpunten en waar we in de laatste seconde nog op drie doelpunten kwamen.

Een spannende wedstrijd, complimenten naar HVW, maar complimenten vooral naar ons team om constant te blijven handballen en de oplossingen te vinden. Normaal doe ik het niet om 1 iemand uit te lichten, maar als je zoveel meerwaarde hebt voor het team zowel aanvallend als verdedigend dan kan ik niet anders. Ere wie ere toekomt. Topwedstrijd Lian.

Als je als kader naast de lijn staat, zie je altijd zaken die beter kunnen.
Dat weet je en dat zal altijd zo blijven.
We zijn aanzienlijk ouder geworden deze wedstrijd, Annemieke zit nu al op een leeftijd van 127 jaar ouder dan aan het begin van het seizoen. 😉