Ooit moet de eerste keer zijn

Na 9 seizoenen leider te zijn bij de Heren 1 wordt het in seizoen 10 tijd om zelf eens te ervaren hoe het is om een wedstrijd te spelen, hoe het voelt om te scoren, hoe een wedstrijd er buiten de statistieken om uit ziet, hoe een staande ovatie klinkt en vooral hoe het is om kapot moe te zijn na een wedstrijd.

Ik heb het gisteren allemaal mee mogen maken met de Heren 2 tegen Achilles 2.

En als je dan na drie weken training van de trainer van de heren 1 je debuut maakt op het veld en ook nog mag beginnen in de basis kun je niets anders doen dan met een glimlach het veld instappen. Het fluitsignaal klinkt en daar komen ze, de mannen van Achilles, ik sta linkshoek en meteen speelt mijn onervarenheid parten want daar scoort Achilles voor het eerst. Ondanks mijn opperste concentratie lukt het me niet om me af te sluiten voor het rumoer rondom de wedstrijd. Ik hoor mijn neefjes mij aanmoedigen, Els zit klaar om mijn acties vast te leggen op de gevoelige plaat maar ik zie ook de dames op de tribune smiespelen. Gaat het over dat afgetrainde lichaam van mij of misschien gewoon om mijn te hoog opgetrokken sokken? Ik weet het niet maar ga gewoon verder waar ik mee bezig ben, scoren, genieten en winnen. Dat scoren lukt al bijna na een paar aanvallen. Leo speelt de bal netjes met een stuit naar mij waar ik netjes instart vanuit de hoek. De verdediging staat nog bij Leo dus ik heb alle tijd om A. de bal te vangen B. mijn passen te tellen C. te kijken of ik niet in de cirkel ga staan D. te kijken waar de keeper staat E. een hoek te kiezen F. kracht achter die bal geven. En omdat dit alles binnen een seconden plaatsvindt is F. niet gelukt en daardoor hield de keeper de bal tegen. Maar het was een kans. Gelukkig hadden mijn teamgenoten meer ervaring, geluk en kracht achter de bal dus gingen we met een mooie voorsprong van 4 doelpunten de rust in.

Achilles geeft nog niet gewonnen dus het begin van de tweede helft was flink aanpoten. Zij gingen als een dolle stier aan het werk en gezien onze rode shirts moesten wij enkele keren wijken voor hun onbesuisde aanvallen. Maar niets is te gek bij de heren 2 en wij laten ons niet zomaar van de kaart spelen. Dichterbij als 2 doelpunten kwamen de mannen van Achilles niet. Zelf kwam ik niet aan scoren toe, tenminste niet in de eerst 29 minuten van de 2e helft. Voor mij kwam mijn kans om te scoren in de laatste seconden van de wedstrijd. Een strafworp mag genomen worden en ik ben de gelukkige. Wie wil dat nou niet, scoren bij je debuut. Nou de spanning was dan ook te merken. De tegenstander attendeert er mij nog even op dat ik beter mijn voet iets achter de zwarte kan zetten ivm voetfout. Bedankt nog daarvoor. Maar dan blaast de scheidsrechter op zijn fluit en is hier mijn moment of fame. De tribune is stil, mijn teamgenoten staan klaar om de bal af te vangen en ik, ik kijk de keeper recht in zijn ogen aan, kijk naar de linkerbovenhoek want daar wil ik schieten. Ik haal aan en gooi de bal halfhoog in de goal. De keeper zat goed, maar niet goed genoeg. We winnen de wedstrijd (29-25), ik heb gescoord en ik heb genoten van de wedstrijd. Wat betreft die staande ovatie, die viel wat tegen maar niet getreurd. Bij de volgende thuiswedstrijd ben ik er gewoon weer bij, 30 oktober tegen EHV. Wij verwachten weer een volle tribune!!!

Tot de volgende wedstrijd allemaal. Groeten Leon Linders